Στο βραχώδη λόφο της Ακρόπολης, που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας, βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης, αφιερωμένο, κατά κύριο λόγο, στην προστάτιδα θεά της, την Αθηνά. Με τον ιερό αυτό χώρο σχετίζονται οι σημαντικότεροι μύθοι της αρχαίας Αθήνας, οι μεγάλες θρησκευτικές εορτές, οι παλαιότερες λατρείες της πόλης αλλά και ορισμένα από τα καθοριστικά για την ιστορία της γεγονότα. Τα μνημεία της Ακρόπολης, αρμονικά συνδυασμένα με το φυσικό περιβάλλον, αποτελούν μοναδικά αριστουργήματα της αρχαίας αρχιτεκτονικής, που εκφράζουν πρωτοποριακούς συσχετισμούς ρυθμών και τάσεων της κλασικής τέχνης και επηρέασαν την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία για πολλούς αιώνες αργότερα. Η Ακρόπολη του 5ου αι. π.Χ. αποδίδει με τον τελειότερο τρόπο το μεγαλείο, τη δύναμη και τον πλούτο της Αθήνας στην εποχή της μαγαλύτερης ακμής της, το ''χρυσό αιώνα'' του Περικλή. 
Ο λόφος επιλέχθηκε ήδη από τα νεολιθικά χρόνια (4000/3500-3000 π.Χ.) ως τόπος εγκατάστασης των κατοίκων της περιοχής. Κατάλοιπα εγκατάστασης της Πρώιμης και Μέσης Εποχής του Χαλκού εντοπίσθηκαν στην περιοχή του Ερεχθείου. Κατά το 13ο αι. π.Χ., ο βράχος τειχίσθηκε και αποτέλεσε την έδρα του τοπικού ηγεμόνα. Τμήματα αυτού του τείχους, που αναφέρεται συνήθως ως ''κυκλώπειο'', σώζονται αποσπασματικά ανάμεσα στα μεταγενέστερα μνημεία και η πορεία του μπορεί να αποκατασταθεί με σχετική ακρίβεια. Τον 8ο αι. π.Χ. η Ακρόπολη απέκτησε για πρώτη φορά τον αποκλειστικά ιερό της χαρακτήρα με την καθιέρωση της λατρείας της Αθηνάς Πολιάδος. Η θεά είχε το δικό της ναό, στη βορειοανατολική πλευρά του λόφου. Στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., την εποχή που τύραννος της Αθήνας ήταν ο Πεισίστρατος, το ιερό απέκτησε μεγάλη αίγλη. Καθιερώθηκαν τα Παναθήναια, η μεγαλύτερη γιορτή των Αθηναίων προς τιμή της θεάς και ιδρύθηκαν τα πρώτα μνημειακά κτήρια και οι ναοί για τη λατρεία της, μεταξύ των οποίων, ο λεγόμενος ''Αρχαίος ναός'' και ο Εκατόμπεδος, πρόδρομος του Παρθενώνα. Τότε κατασκευάσθηκε το ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος και έγινε η πρώτη προσπάθεια για τη διαμόρφωση μνημειακού προπύλου του χώρου. Οι πιστοί αφιέρωναν στο ιερό πολυάριθμα και πλούσια αναθήματα, όπως ήταν οι μαρμάρινες κόρες και οι ιππείς, τα χάλκινα και πήλινα αγαλμάτια και τα αγγεία, πολλά από τα οποία συνοδεύονταν από επιγραφές, που βεβαιώνουν τη σημασία που είχε η λατρεία της Αθηνάς κατά την αρχαϊκή περίοδο. Μετά τη νίκη εναντίον των Περσών στο Μαραθώνα, το 490 π.Χ., οι Αθηναίοι επιχείρησαν να κτίσουν ένα πολύ μεγαλύτερο ναό στη θέση του Παρθενώνα, γνωστό ως Προπαρθενώνα. Αυτός ο ναός δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, γιατί το 480 π.Χ., οι Πέρσες εισέβαλαν στην Αττική, λεηλάτησαν την Ακρόπολη και πυρπόλησαν τα μνημεία. Μετά την αποχώρηση των εχθρών, οι Αθηναίοι ενταφίασαν το γλυπτό διάκοσμο των κατεστραμμένων ναών καθώς και όσα αναθήματα είχαν διασωθεί, γεμίζοντας τις φυσικές κοιλότητες του εδάφους και διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο τεχνητά άνδηρα στο χώρο του ιερού. Η Ακρόπολη οχυρώθηκε με νέο τείχος, αρχικά από το Θεμιστοκλή (στη βόρεια πλευρά) και στη συνέχεια από τον Κίμωνα (στη νότια πλευρά). Μάλιστα, στο βόρειο τμήμα του τείχους ενσωματώθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη των κατεστραμμένων ναών, που φαίνονται μέχρι σήμερα από την αρχαία Αγορά και από τη βόρεια πλευρά της πόλης. 

Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., την εποχή που μεταφέρθηκε στην Ακρόπολη η έδρα της Αθηναϊκής Συμμαχίας και η Αθήνα ήταν το σημαντικότερο κέντρο του πνευματικού κόσμου, τέθηκε σε εφαρμογή, με πρωτοβουλία του Περικλή, ένα μεγαλεπίβολο οικοδομικό πρόγραμμα που διήρκεσε όλο το β΄ μισό του 5ου αι. π.Χ. Για την εκτέλεσή του εργάσθηκαν πολλοί άνθρωποι, Αθηναίοι και ξένοι, ελεύθεροι και δούλοι, με ημερομίσθιο μία δραχμή. Τότε οικοδομήθηκαν, με την επίβλεψη των ικανότερων καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και γλυπτών, τα σημαντικότερα μνημεία που βλέπει σήμερα ο επισκέπτης: ο Παρθενώνας, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και ο ναός της Αθηνάς Νίκης. Οι ναοί στη βόρεια πλευρά και στο κέντρο του βράχου στέγαζαν κυρίως τις αρχαιότερες λατρείες των Αθηναίων και τις λατρείες των Ολυμπίων θεών, ενώ η Αθηνά λατρευόταν πια με όλες τις ιδιότητές της που σχετίζονταν με την πόλη, ως Πολιάς, προστάτιδα της πόλης, ως Παρθένος, Παλλάς, Πρόμαχος, θεά του πολέμου, Εργάνη, θεά της χειρωνακτικής εργασίας, και ως Νίκη. Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, το 404 π.Χ., και έως τον 1ο αι. π.Χ., πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης δεν οικοδομήθηκαν άλλα σημαντικά μνημεία. Το 27 π.Χ., στα ανατολικά του Παρθενώνα κτίσθηκε μικρός ναός αφιερωμένος στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο και στη Ρώμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ κατά τη ρωμαϊκή περίοδο σε άλλα ελληνικά ιερά έγιναν σοβαρές λεηλασίες και καταστροφές, η Ακρόπολη διατήρησε την παλαιά της αίγλη και εξακολούθησε να συγκεντρώνει τα πλούσια αφιερώματα των πιστών. Η τελευταία επέμβαση στο χώρο έγινε μετά την επιδρομή των Ερούλων τον 3ο αι. μ.Χ., οπότε κατασκευάσθηκε οχυρωματικό τείχος με δύο πύλες στη δυτική πλευρά, από τις οποίες η μία, η δυτική, σώζεται μέχρι σήμερα και είναι γνωστή με το όνομα Beule, από το όνομα του Γάλλου αρχαιολόγου που έκανε έρευνες στο χώρο το 19ο αιώνα. 

Στους επόμενους αιώνες τα μνημεία της Ακρόπολης υπέστησαν σοβαρές βλάβες από φυσικά αίτια ή από ανθρώπινες επεμβάσεις. Με την επικράτηση του χριστιανισμού και ιδιαίτερα από τον 6ο αι. μ.Χ., τα μνημεία μετατράπηκαν σε χριστιανικές εκκλησίες. Ο Παρθενώνας αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία, που στη συνέχεια ονομάσθηκε Παναγιά η Αθηνιώτισσα, ενώ στα τέλη του 11ου αιώνα αποτέλεσε τη μητρόπολη της Αθήνας. Το Ερέχθειο είχε μετατραπεί σε ναό του Σωτήρος ή της Θεοτόκου, ο ναός της Αθηνάς Νίκης σε εκκλησάκι και τα Προπύλαια σε επισκοπική κατοικία. Ο βράχος της Ακρόπολης αποτελούσε το φρούριο της πόλης. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1204-1456), τα Προπύλαια μετατράπηκαν σε ανάκτορο των Φράγκων ηγεμόνων, ενώ στην Τουρκοκρατία (1456-1833) η Ακρόπολη και πάλι έγινε το φρούριο της πόλης, όπου κατοικούσε ο Τούρκος φρούραρχος. Το 1687, κατά τη διάρκεια του Β΄ Ενετοτουρκικού πολέμου, ο λόφος πολιορκήθηκε από τον Φ. Μοροζίνι και στις 26 Σεπτεμβρίου 1687, μία βόμβα των Ενετών ανατίναξε τον Παρθενώνα που είχε μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη. Η επόμενη σοβαρή καταστροφή στα μνημεία σημειώθηκε μεταξύ των ετών 1801-1802, με τη διαρπαγή του γλυπτού διάκοσμου του Παρθενώνα από το λόρδο Έλγιν και την αφαίρεση γλυπτών από το ναό της Αθηνάς Νίκης και το Ερέχθειο. Η Ακρόπολη πέρασε οριστικά στην κυριαρχία των Ελλήνων το 1822 και πρώτος φρούραρχός της ορίσθηκε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. 

Μετά την απελευθέρωση, τα μνημεία της Ακρόπολης τέθηκαν υπό τη μέριμνα του νέου ελληνικού κράτους. Οι πρώτες ανασκαφές στο βράχο έγιναν ανάμεσα στα έτη 1835 και 1837. Η μεγάλη συστηματική ανασκαφή της Ακρόπολης διεξήχθη το διάστημα 1885-1890 από τον Παναγιώτη Καββαδία, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα έγιναν οι πρώτες εκτεταμένες αναστηλωτικές εργασίες από τον Ν. Μπαλάνο. Το 1975 συστάθηκε η Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως που έχει ως στόχο τη μελέτη και τη διεξαγωγή μεγάλης κλίμακας στερεωτικών και αναστηλωτικών έργων, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα σε συνεργασία με την Υπηρεσία Αναστήλωσης Μνημείων Ακροπόλεως και την Α΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού είναι χτισμένο στη βάση της νοτιοδυτικής πλευράς της Ακρόπολης, επί της οδού Διονυσίου Αεροπαγίτου. Απέχει από το σταθμό του μετρό Ακρόπολη περίπου 10 λεπτά(750μ.).
Το Ωδείο είναι προσβάσιμο για το κοινό μόνο στα πλαίσια παράστασης, συνήθως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ωστόσο ο επισκέπτης του αρχαιολογικού χώρου της Ακροπόλεως θα έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει το Ηρώδειο από το δρομάκι που περνάει πίσω από τις κερκίδες.
Ο Ηρώδης ο Αττικός, Αθηναίος ρήτορας και Ρωμαίος γερουσιαστής, ήταν γνωστός για το μέγεθος της περιουσίας του και για τις δημόσιες δωρεές του. Γύρω στο 161 μ.Χ. πραγματοποιεί ένα κατασκευαστικό άθλο με την ανέγερση του Ωδείου εις μνήμην της συζύγου του Ρήγιλλα. Το μνημείο προκαλούσε θαυμασμό ήδη και στην αρχαιότητα και σύμφωνα με τις περίγραφες του Παυσανία επρόκειτο για ένα επιβλητικό Ωδείο με ξύλινη οροφή από κέδρο Λιβάνου. Εκατό χρόνια μετά, η επιδρομή των Ερούλων κατέστρεψε το Ωδείο στην λεηλασία της Αθήνας και έπειτα ενσωματώθηκε στο σύστημα οχύρωσης της πόλης. Το Ωδείο διέθετε τριώροφη πρόσοψη με καμάρες με ξύλινη κεραμοσκεπή. Το τείχισμα της σκηνής του Ωδείου, δυο από τους τρεις ορόφους διατηρούνται μέχρι σήμερα (ύψος: 28 μ.). Το 1950 ξεκίνησε η αναστήλωση των κερκίδων με τον Αρχιτέκτονα Αναστάσιο Ορλάνδο (32 σειρές χωρούν 5000 θεατές), γεγονός που το καθιστά από τα παλαιότερα εν λειτουργία θέατρα στον κόσμο. Το Φεστιβάλ Αθηνών από το 1955 έχει προσκαλέσει αμέτρητους διεθνούς φήμης καλλιτέχνες για εμφάνιση στο Ηρώδειο, μεταξύ αυτών και η Μαρία Κάλλας. Συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις λαμβάνουν μέρος τα καλοκαίρια με την έμπνευση της εμβληματικού σκηνικού στην πλαγιά της Ακρόπολης.

Η Ρωμαϊκή αγορά της Αθήνας κατασκευάστηκε το δεύτερο μισό του 1ου αι. π.Χ.  με σκοπό να μεταφερθούν από την αρχαία αγορά οι εμπορικές δραστηριότητες της πόλης, ώστε να καταστεί η Αθήνα επίκεντρο της οικονομικής δραστηριότητας στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Ο Ιούλιος Καίσαρας και ο Αύγουστος ήταν οι δωρητές αυτού του κτίσματος και αναφέρονται σε επιγραφή χαραγμένη στο επιστύλιο του δυτικού πρόπυλου. Πρόκειται για ένα κτίριο διαστάσεων 111 x 98 m με μεγάλη ορθογώνια αυλή που περιβάλλεται από στοές με κίονες ιωνικού ρυθμού, καταστήματα και αποθήκες. Έχει δυο πρόπυλα, το ένα στη δυτική πλευρά που σώζεται ακόμα δωρικού ρυθμού kai είναι γνωστό ως πύλη Αρχηγέτιδος Αθηνάς.
Ανατολικά της Ρωμαϊκής Αγοράς βρίσκονται και οι «Αέρηδες» , η επίσημη ονομασία του μνημείου είναι Ωρολόγιο Ανδρονίκου Κυρρήστου  ή πύργος των Ανέμων. Κατασκεπάστηκε από τον αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρο της Μακεδονίας (α μισό του 1ου αιώνα μ. Χ). Το μνημείο αυτό θεωρείται ο αρχαιότερός μετεωρολογικός ωρομετρικός σταθμός του κόσμου. Βρίσκεται σε βάση τριών βαθμίδων ένας οκταγωνικός πύργος από πεντελικό μάρμαρο, έχει κωνική στέγη χωρίς κίονες που στις ισάριθμες μετόπες του φέρονται ανάγλυφοι οι οκτώ άνεμοι με χαραγμένα τα ονόματα κάτω από το γείσο. Σε κάθε πλευρά κάτω από τις παραστάσεις των άνεμων είναι χαραγμένες ακτίνες ηλιακών ωρολογίων, ενώ στο εσωτερικό λειτουργούσε υδραυλικό ρολόι με το νερό που κατέβαινε από την Ακρόπολη. Τον 15ο αιώνα περιηγητής το αναφέρει ως ναός του Αίολου= άνεμος, την παλαιοχριστιανική περίοδο το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως καμπαναριό εκκλησίας και στην τουρκοκρατία ήταν χώρος των Δερβίσηδων. Στη συνέχεια ο μισός  πύργος θάφτηκε και ανασκάφτηκε πλήρως από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία.

Εισιτήριο: €8

Από 01 Νοεμβρίου έως 31 Μαρτίου; 
Χειμερινό: 08:00 – 15:00
Τελευταία είσοδος 14:30

Από 1 Απριλίου έως 31 Οκτωβρίου:
Θερινό: 08:00 – 20:00
Τελευταία είσοδος 19:30

Ημέρες Ελευθέρας Εισόδου:
6 Μαρτίου - Μνήμη Μελίνας Μερκούρη
18 Απριλίου - Διεθνής Ημέρα Μνημείων
18 Μαΐου - Διεθνής Ημέρα Μουσείων
Tο τελευταίο Σαββατοκύριακο Σεπτεμβρίου κάθε έτους (Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς)
28 Οκτωβρίου

Ο Ναός του Ολυμπίου Διός αποτέλεσε ένα θαύμα της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής τόσο για την επιβλητικότητα του, αλλά και για την κομψότητα του. Σήμερα βρίσκεται λίγα μέτρα από το Μουσείο Ακρόπολης σχεδόν απέναντι από το Ζάππειο. Θεμελιώθηκε στα τέλη του 6ου αι. στα χρόνια της τυραννίας του Πεισίστρατου και τελικά αποπερατώθηκε από τον ελληνιστή Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ανδριανό γύρω στο 130μ. Χ. για να καταστραφεί τον επόμενο αιώνα από τις ανελέητες καταστροφές των Ερούλων. 15 όρθιοι κίονες και ένας που έπεσε το 1852 σώζονται από το μεγαλύτερο μνημείο των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Ο αρχικός ναός ήταν από πεντελικό μάρμαρο με 104 τεράστιες κολώνες κορινθιακού ρυθμού. Δεν σώζεται τίποτα από το κολοσσιαίο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία που ήταν στο εσωτερικό του ναού, καθώς ούτε κι ο γλυπτός διάκοσμος με το πλήθος των αναθημάτων που στόλιζαν το περίβολο του ναού. Σήμερα τα ερείπια του ναού αποτελούν επισκέψιμο υπαίθριο μουσείο και θεωρούνται κειμήλια του ελληνικού πολιτισμού.

Ώρες Λειτουργίας;
Χειμερινό:
08:00-15:00
Τελευταία είσοδος 14:30

Θερινό:
08:00 – 20:00 Τελευταία είσοδος 19:30

Από την 1η Σεπτεμβρίου 2022 το ωράριο λειτουργίας του Αρχαιολογικού Χώρου διαμορφώνεται, λόγω σταδιακής μείωσης της διάρκειας της ημέρας, ως ακολούθως:
1η έως 15η Σεπτεμβρίου 08:00 – 19:30,
Τελευταία είσοδος 19:10
16η έως 30η Σεπτεμβρίου 08:00 – 19:00,
Τελευταία είσοδος 18:40
1η έως 15η Οκτωβρίου 08:00 – 18.30
Τελευταία είσοδος 18:10 και
16η έως 30η Οκτωβρίου 08:00 – 18:00
Τελευταία είσοδος 17:40

Ημέρες Αργίας:
1 Ιανουαρίου: κλειστός
25 Μαρτίου: κλειστός
1 Μαΐου: κλειστός
Κυριακή του Πάσχα: κλειστός
Χριστούγεννα, 25 Δεκεμβρίου: κλειστός
26 Δεκεμβρίου: κλειστός

Στην Αρχαία αγορά των Αθηνών βρίσκεται ο Ναός του Ηφαίστου, ένας Δωρικός Ναός  ανέπαφος στο χρόνο. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στο θεό Ήφαιστο, θεό της φωτιάς και κάθε τεχνικής και τέχνης, προπάντων  προστάτης της μεταλλουργίας, και στη θεά Αθηνά ως προστάτιδα των τεχνών σε αυτό ο ναό. Τα χάλκινα αγάλματα που ήταν στο εσωτερικό του ναού δεν σώζονται. Θεωρείται ένας τυχερός ναός που σώθηκε από τις επιδρομές και στέκει στολίδι μνήμης της αρχαίας ελληνικής εποχής. Κτίστηκε το 449 π.Χ. Ο αρχιτέκτονας παραμένει άγνωστος, όμως σίγουρα είχε επηρεαστεί από το κτίσιμο του Παρθενώνα και είχε σχεδιάσει και το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, της Νέμεσης στη Ραμνούντα και του Άρη στο Μενίδι. Στην ανατολική μετόπη αναπαρίστανται οι άθλοι του Ηρακλή. Στη Ζωοφόρο του πρόναου και στην βόρεια και νότια μετόπη αναπαρίστανται οι άθλοι του Θησέα. Ο Θησέας αναδείχτηκε ο πιο σπουδαίος από όλους τους βασιλιάδες της Αθήνας, ένωσε τους Δήμους της Αττικής και ισχυροποίησε τη θέση του. Πολλοί και οι μύθοι γύρω από το όνομα του με ενδεικτικά : νίκη επί των Αμαζόνων και των Κένταυρων, απαγωγή της ωραίας Ελένης από τη Σπάρτη, σκότωσε τον  Μινώταυρο (το μυθολογικό τέρας που οι Αθηναίοι απέδιδαν φόρο αίματος).

Εισιτήρια;
Ολόκληρο: €10
Μειωμένο: €5

Ισχύει για τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο της Αρχαίας Αγοράς των Αθηνών. Τα εισιτήρια διατίθενται στα ταμεία του χώρου, καθώς και ηλεκτρονικά.

Ωράριο λειτουργίας:
08:00- 17:00 Τελευταία είσοδος: 16:40

Άδειες:
1 Ιανουαρίου: κλειστά
25 Μαρτίου: κλειστά
1 Μαΐου: κλειστά
Κυριακή του Πάσχα: κλειστά
25 Δεκεμβρίου: κλειστά
26 Δεκεμβρίου: κλειστά

Το  Ακρωτήριο του Σουνίου είναι το νοτιότερο άκρο της Αττικής. Σε αυτό το σημείο πάνω στα ερείπια ενός αρχαϊκού ναού στέκεται με δέος πάνω στο βράχο 60 μέτρων ο Ναός του Ποσειδώνα  που κτίστηκε την κλασική περίοδο της Ηγεμονίας της Αθήνας 444 – 440 π.Χ. η πόλις-κράτος της Αθήνας.
Το ομηρικό έπος της Οδύσσειας καθιέρωσε τον Ποσειδώνα ως Θεό της Θάλασσας. Ο Κρόνος είχε τρεις γιους κατά την κλήρωση του κόσμου  ο Ποσειδώνα έτυχε τη θάλασσα, ο Δίας τον ουρανό και ο Άδης τον Κάτω κόσμο. Ως Θεός της Θάλασσας, ο Ποσειδώνας είχε μεταξύ των Ελλήνων μια υψηλή δημοτικότητα μαζί με τη σύζυγο του, Αμφιτρίτη. Όλα τα πλοία τα χαιρέτιζε από μακριά ο φωτεινός άσπρος Ναός του Ποσειδώνα στο Ακρωτήριο του Σουνίου. Ο Ποσειδώνας ήταν προστάτης και των ψαράδων για αυτό τον παρουσιάζουν με ένα δελφίνι ή ένα ψάρι στο χέρι. Η τρίαινα (καμάκι τριών αιχμών) που κρατούσε στο χέρι χρησιμοποιούνταν για την αλιεία του τόνου που προσφερόταν στο Ιερό του Ποσειδώνα.
Η σύγχρονη δορυφορική τεχνολογία απέδειξε πως οι αρχαίοι ήξεραν διαισθητικά πως να κτίζουν τις πόλεις και τα ιερά τους αφού πάντα υπάρχει γεωμετρική διασύνδεση των ιερών τόπων. Ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σουνίου σχηματίζει ισοσκελή τρίγωνο με το Ναό του Ηφαίστου στο Θησείο και με το Ναό της Αφαίας στην Αίγινα.

Εισιτήρια;
Ολόκληρο: €10
Μειωμένο: €5

Ωράριο λειτουργίας:
Χειμερινό: 9:30 μέχρι το ηλιοβασίλεμα
Θερινό: 9:30 μέχρι το ηλιοβασίλεμα
Τελευταία είσοδος: 20 λεπτά πριν το ηλιοβασίλεμα.

Άδειες:
1 Ιανουαρίου: κλειστά
25 Μαρτίου: κλειστά
1 Μαΐου: κλειστά
Κυριακή του Πάσχα: κλειστά
25 Δεκεμβρίου: κλειστά
26 Δεκεμβρίου: κλειστά

Ημέρες Ελεύθερης Εισόδου:
6 Μαρτίου (Ημέρα Μνήμης Μελίνας Μερκούρη)
18 Απριλίου (Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων)
18 Μαΐου (Διεθνής Ημέρα Μουσείων)
Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο (Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς)
28 Οκτωβρίου

Το Θέατρο του Διονύσου, στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης, είναι το σημαντικότερο υπαίθριο θέατρο της αρχαίας Ελλάδας και το παλαιότερο γνωστό θέατρο στον κόσμο. Αποτελούσε το κέντρο της δραματικής εκπαίδευσης στην Αθήνα και φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια, τον μεγάλο θρησκευτικό εορτασμό της πόλης. Αυτή η τεράστια κατασκευή, μέρος του Ιερού του Διονύσου Ελευθερέως, χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ., αλλά ενσωματώνει στοιχεία από την εποχή του Πεισίστρατου στον 6ο αιώνα π.Χ. Οι πολλαπλές μετατροπές με την πάροδο του χρόνου καθιστούν δύσκολο τον προσδιορισμό της αρχικής του μορφής. Το θέατρο μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 15.000 θεατές καθισμένους σε σειρές. Σήμερα, διατηρούνται μόνο 13 σειρές από την κεντρική γραμμή της Κλασικής εποχής, καθώς και υπολείμματα από τη Ρωμαϊκή περίοδο. Ένα έργο αποκατάστασης, που ξεκίνησε το 2002, βρίσκεται σε εξέλιξη, με την προσθήκη 13 νέων πέτρινων σειρών καθισμάτων από την Κόρινθο.

Εισιτήρια:
Ολόκληρο: €20
Μειωμένο: €10

Ισχύει για τον αρχαιολογικό χώρο Ακρόπολης και Κλιτύων.

Ώρες Λειτουργίας
Χειμερινό:
08:00 – 18:30
Τελευταία είσοδος 18:00

Θερινό:
08:00 – 20:00 Τελευταία είσοδος 19:30

Ημέρες Αργίας:
1 Ιανουαρίου: κλειστός
25 Μαρτίου: κλειστός
1 Μαΐου: κλειστός
Κυριακή του Πάσχα: κλειστός
Χριστούγεννα, 25 Δεκεμβρίου: κλειστός
26 Δεκεμβρίου: κλειστός

Δίπλα στα Προπύλαια της Ακρόπολης, στα δεξιά, στέκει ένας λιτός Ιωνικός ναός από την Κλασική Εποχή, που ανέθεσε ο πολιτικός ηγέτης Περικλής στην Αθήνα. Κατασκευασμένος ως μέρος της πρωτοβουλίας ανασυγκρότησης της πόλης, ο ναός ολοκληρώθηκε περίπου το 425 π.Χ. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Νίκη Απτέρω, με τον Παυσανία να σημειώνει ότι η ξύλινη ​​είκονά της Αθηνάς εντός δεν είχε φτερά για να την εμποδίσει να πετάξει μακριά από την Αθήνα. Ο αρχικός ξύλινος ναός καταστράφηκε από τους Πέρσες. Ο ναός της Αθηνάς Νίκης της κλασικής εποχής ήταν αμφίπροστος, με τέσσερις μονολιθικές στήλες στις ανατολικές και δυτικές πλευρές του και έναν βωμό για θυσία της θεάς μπροστά. Γύρω από τον ναό υπάρχει μια μαρμάρινη μεταλλική περίφραξη για την ασφάλεια των επισκεπτών. Η στέγη του ναού είχε χάλκινες επιχρυσωμένες κάπες που ήταν στολισμένες με φτερωτές νίκες και άλλα μυθολογικά πλάσματα. Ο σκοπός του ήταν να τιμήσει την Αθηνά Νίκη, την δωρήτρια των στρατιωτικών νικών, αντανακλώντας την επικρατούσα αισιοδοξία εν μέσω της σύγκρουσης με τη Σπάρτη. Μέσα στο μικρό ναό, στάθηκε μια μαγευτική ​​είκονά της Αθηνάς, κρατώντας ρόδι στο ένα χέρι και το κράνος της στο άλλο. Αυτή η διπλή αναπαράσταση συμβόλιζε τόσο τη φύση του πολέμου όσο και τα οφέλη της ειρήνης που προκύπτουν από τη σύγκρουση. Ο γλύπτης Αγοράκριτος δημιούργησε τα ανάγλυφα και τα αετώματα, απεικονίζοντας σκηνές μάχης θεών, ηρώων, γιγάντων και Αμαζόνων, αν και πολλά από αυτά τα περίπλοκα στοιχεία έχουν δυστυχώς χαθεί στον χρόνο.

Εισιτήρια:
Ολόκληρο: €20
Μειωμένο: €10
Ισχύει για τον Αρχαιολογικό Χώρο Ακρόπολης και Κλιτύων.

Ώρες Λειτουργίας:
Χειμερινό:
08:00 – 17:00
Τελευταία είσοδος 16:30

Θερινό:
08:00 – 20:00 Τελευταία είσοδος 19:30

Από την 1η Σεπτεμβρίου 2022 το ωράριο λειτουργίας του Αρχαιολογικού Χώρου διαμορφώνεται, λόγω σταδιακής μείωσης της διάρκειας της ημέρας, ως ακολούθως:
1η έως 15η Σεπτεμβρίου 08:00 – 19:30,
Τελευταία είσοδος 19:00
16η έως 30η Σεπτεμβρίου 08:00 – 19:00,
Τελευταία είσοδος 18:30
1η έως 15η Οκτωβρίου 08:00 – 18.30
Τελευταία είσοδος 18:00 και
16η έως 30η Οκτωβρίου 08:00 – 18:00
Τελευταία είσοδος 17:30

Ημέρες Αργίας:
1 Ιανουαρίου: κλειστός
25 Μαρτίου: κλειστός
1 Μαΐου: κλειστά
Κυριακή του Πάσχα: κλειστά
Χριστούγεννα, 25 Δεκεμβρίου: κλειστός
26 Δεκεμβρίου: κλειστός

Ένα νησί μέσα στην πολύβουη Αθήνα. Αυτό είναι τα Αναφιώτικα, η κουκλίστικη γειτονιά που αναπτύχθηκε στη βορειοανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης, στα όρια με την τουριστική Πλάκα. Αυτό που αντικρίζεις, ανηφορίζοντας προς τα πιο ψηλά σημεία της Πλάκας, σίγουρα δεν το περιμένεις• ασβεστωμένα σπίτια, βασιλικός, γιασεμί και μπουκαμβίλιες ανάμεσα σε βράχους και δαιδαλώδη καλντερίμια καρποσταλικής ομορφιάς, έχουν κάτι από Κυκλάδες. Και δικαιολογημένα διότι η συνοικία δημιουργήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ξακουστοί τεχνίτες από τη νήσο Ανάφη έφτασαν στην Αθήνα για την ανοικοδόμηση της πόλης και την ανέγερση των ανακτόρων του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα. Θες από νοσταλγία, θες από διορατικότητα, θες από ανάγκη, οι Αναφιώτες οικοδόμοι έχτισαν τα πρώτα σπίτια βάσει των προτύπων της κυκλαδίτκης αρχιτεκτονικής, σεβόμενοι το ιδιόμορφο έδαφος και την ιστορικότητα του τόπου. Χάρη σ’ αυτούς τους πρώτους οικιστές που το 1830 λαθραία μεν, αλλά με την ανοχή των τότε αρχών δε ίδρυσαν τη σκαρφαλωμένη στην αρχαία πλαγιά συνοικία, μπορούμε σήμερα να υπερηφανευόμαστε για μια από τις πιο γοητευτικές τοποθεσίες της Αθήνας. Τη δεκαετία του 1950 τμήμα των Αναφιώτικων κατεδαφίστηκε στο πλαίσιο ανασκαφών, ενώ αργότερα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες απαλλοτριώσεις από το υπουργείο Πολιτισμού. Σήμερα, έχουν απομείνει 45 κτήρια, τα οποία έχουν κηρυχθεί διατηρητέα.

Στην αρχαιότητα υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αθήνας, μαζί με το χορηγικό μνημείο του Λυσικράτη και το Λουτρό των Αέρηδων. Σήμερα, αποτελεί ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα και αναγνωρίσιμα αρχαία οικοδομήματα της πρωτεύουσας, στη συμβολή των λεωφόρων Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Όλγας, στην είσοδο του Ναού του Ολυμπίου Διός. Η εντυπωσιακή θριαμβική αψίδα χτίστηκε από τους Αθηναίους το 131μ.Χ., σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τα σπουδαία έργα υποδομής του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού στην πόλη. Λέγεται ότι ο φιλαθηναίος αυτοκράτορας που ανανέωσε τον αθηναϊκό οικιστικό ιστό και έδωσε νέα πνοή στα ελληνικά γράμματα, από αυτή την τοξωτή πύλη πέρασε, για να παραστεί στα εγκαίνια του παρακείμενου ναού του Ολυμπίου Διός. Χτισμένη από πεντελικό μάρμαρο σε κορινθιακό ρυθμό, η Πύλη του Αδριανού, ύψους 18μ. και πλάτους 13,5μ. χαρακτηρίζεται από μια καινοτόμα αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα• κατορθώνει να συνδυάζει το περίφημο αρχαιοελληνικό αέτωμα με το ρωμαϊκό σχήμα της τιμητικής αψίδας. Εκτός από λαμπρό τιμητικό μνημείο, υπήρξε επίσης το όριο από την παλιά πόλη του πρώτου ιδρυτή της Αθήνας Θησέα στη νέα συνοικία επί ιδρύσεως του Αδριανού. Τον 18ο αιώνα ενσωματώθηκε ως πύλη στον τουρκικό οχυρωματικό περίβολο της Αθήνας «τείχος του Χασεκή» και λεγόταν «Πόρτα της βασιλοπούλας» ή «Καμαρόπορτα».

Αναμφισβήτητα η Πλατεία Συντάγματος είναι η πιο μεγάλη και δημοφιλής πλατεία της Αθήνας αποτελώντας εμπορικό και συγκοινωνιακό κόμβο (συνδέεται συγκοινωνιακά και με το Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»), λεωφορεία, τραμ, τρόλεϊ διασταυρώνονται  στη πιο πολυσύχναστη πλατεία με μακρά ιστορία. Η σημερινή Βουλή των Ελλήνων ήταν τα Παλαία Ανάκτορα, δηλαδή η οικία του πρώτου βασιλιά του ελληνικού κράτους, του Όθωνα. Η  λαϊκή επανάσταση τον Σεπτέμβρη του 1843 με πρωτεργάτη τον Μακρυγιάννη για την παραχώρηση Συντάγματος από τον Βασιλιά έδωσε το όνομα της στην πλατεία. 
Ο κόσμος ξεχύνεται στην πλατεία για να καταλήξει στο εμπορικό κέντρο που ξεκινάει από την οδό Ερμού στο Σύνταγμα και καταλήγει στη Πλάκα και το Θησείο. Πολυκαταστήματα με ένδυση και υπόδηση και παντός τύπου αξεσουάρ και καλλυντικά, βιτρίνες καλαίσθητες και υπηρεσίες καλλωπισμού σε όλη την έκταση του εμπορικού κέντρου, καθώς επίσης και μαγαζιά εστίασης και καφετερίες. Ο πιο παλιός πεζόδρομος της Αθήνας βρίσκεται στην οδό Βουκουρεστίου που συνάμα αποτελεί τον πιο ακριβό εμπορικό δρόμο. Καταστήματα με διεθνή brands, ελληνικές επιχειρήσεις επώνυμων ρούχων, οίκοι κοσμημάτων στήνουν το σκηνικό ενός ποιοτικού εμπορικού δρόμου που αποτελεί σημείο αναφοράς.

Το Καλλιμάρμαρο Ολυμπιακό Στάδιο είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι για την ζωή της Αθήνας. Βρίσκεται μεταξύ των καταπράσινων λόφων Άγρα και Αρδηττού. Εκεί κάθε τέσσερα χρονιά γίνεται η παράδοση της τελετής των Ολυμπιακών αγώνων και αποτελεί τον τόπο του τερματισμού του ετήσιου Αθηναϊκού Μαραθωνίου. Το Καλλιμάρμαρο στα αρχαία χρόνια ήταν ξύλινο, και το 329π.Χ επί Λυκούργου μαρμαρώθηκε για την τέλεση των αθλημάτων της επίσημης γιορτής των Παναθηναίων. Ο Ρωμαίος ευεργέτης της Αθήνας ο Ηρώδης, ο Αττικός ανακαίνισε το στάδιο και αύξησε την χωρητικότητα σε 50.000 θέσεις. Το στάδιο στην πάροδο των ετών εγκαταλείφθηκε, και το 1895, προκειμένου την επόμενη χρόνια να γίνουν οι διεθνείς ολυμπιακοί αγώνες, ο Γεώργιος Αβέρωφ, Έλληνας επιχειρηματίας της Αιγύπτου, διέθεσε τους πόρους για να στηθεί εξολοκλήρου το πρώτο μαρμάρινο στάδιο στο κόσμο χωρητικότητας 80.000 θεατών. Σήμερα με το άγαλμά του κοσμείται η είσοδος του σταδίου στα δεξιά. Σε αυτό το Στάδιο ακούστηκε πρώτη φορά ο Ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων του Κωστή Παλαμά, και υποδέχτηκε τον Σπύρο Λούη, νικητή του πρώτου Μαραθωνίου την άνοιξη του 1896.

Μάρτιος – Οκτώβριος: 8:00 πμ – 7:00 μμ
Έκδοση τελευταίου εισιτηρίου: 7:00 μμ

Νοέμβριος – Φεβρουάριος: 08:00 πμ – 5:00 μμ
Έκδοση τελευταίου εισιτηρίου: 5:00 μμ

Γενική Είσοδος:10,00€

Μειωμένη Είσοδος για φοιτητές με επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας: 5,00€

Ελληνικά σχολεία & οι συνοδοί τους και άτομα με αναπηρίες και ο συνοδός τους: Δωρεάν Είσοδος.

Παιδιά έως 6 ετών: Δωρεάν Είσοδος

Γνωστό και ως Φανάρι του Διογένη, αποτελεί ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα και καλοδιατηρημένα μνημεία της Αθήνας. Βρίσκεται στη σημερινή πλατεία Λυσικράτους στην Πλάκα, εκεί ακριβώς όπου τοποθετείται η οδός Τριπόδων κατά τους αρχαίος χρόνους. Το κτίσμα ανεγέρθηκε το 335-334 π.Χ. από τον πλούσιο Αθηναίο Λυσικράτη, για να μνημονεύει τη νίκη του ως χρηματοδότη του χορού των εφήβων που είχε κερδίσει στους θεατρικούς αγώνες των Μεγάλων Διονυσίων. Στην αρχαιότητα, ο ναΐσκος έφερε στην κορυφή του το τιμητικό χορηγικό έπαθλο, έναν χάλκινο τρίποδα. Το κυκλικό κτίσμα είναι οικοδομημένο πάνω σε ψηλό τετραγωνικό βάθρο από πωρόλιθο (ύψους 4μ. και πλάτους 3μ.), με έξι κορινθιακούς κίονες από πεντελικό μάρμαρο, ενώ φέρει ζωφόρο με παραστάσεις από το μύθο της αιχμαλωσίας του Διονύσου. Αν το χορηγικό μνημείο διασώζεται σε καλή κατάσταση, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Καπουτσίνους μοναχούς , οι οποίοι το 1669 το ενσωμάτωσαν στη μονή τους. Έκτοτε, χρησιμοποιήθηκε ως αναγνωστήριο και βιβλιοθήκη. Το μοναστήρι κάηκε περί το 1824, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αθήνας από τον Ομέρ Πασά της Καρύστου, ωστόσο δεν προκλήθηκαν σημαντικές ζημιές στον πυργίσκο. Στη συνέχεια, με την αποχώρηση των μοναχών, το μνημείο του Λυσικράτη εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, ενώ αναστηλώθηκε κατά την περίοδο 1876-1887 υπό τη διεύθυνση των αρχιτεκτόνων Φρανσουά Μπουλανζέ (François Boulanger) και Ε. Λεβιότ (E. Leviot). 

Ο επισκέπτης θα βρεθεί σε μια βασιλική όαση με την είσοδο του στον Εθνικό Κήπο (όπως ονομάστηκε την περίοδο της αβασίλευτης Δημοκρατίας 1927) με λιμνούλες με πάπιες και χήνες και νερόβιες χελώνες. Επίσης ξεχωριστή εμπειρία είναι η δυνατότητα για μια φωτογραφία με το κρητικό αίγαγρο (σπάνιο αγριοκάτσικο), και στον Εθνικό Κήπο υπάρχουν φυλασσόμενα κάποια ζώα και πτηνά, ενώ τα πράσινα παπαγαλάκια βρίσκονται σε όλο το κήπο ελευθέρα. Κοντά στο Ζάππειο Μέγαρο, μέσα στον Εθνικό Κήπο, υπάρχει καφετερία και παιδική χαρά για ξεκούραση στο αναζωογονητικό κλίμα του κήπου. Το Ζάππειο Μέγαρο είναι  ένα όμορφο νεοκλασικό κτήριο με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Θεμελιώθηκε το 1874 από τον Κωνσταντίνο Ζάππα και ολοκληρώθηκε το 1888 με αρχιτέκτονα τον Θεόφιλο Χάνσεν. Έξω από το χώρο του Ζάππειου έγιναν οι πρώτοι αγώνες ξιφασκίας, μιας και ο χώρος λειτούργησε ως το πρώτο Ολυμπιακό Χωριό. Σήμερα αποτελεί ένα σύγχρονο συνεδριακό κέντρο καθώς και χώρος καλλιτεχνικών, πολιτικών και κοινωνικών εκδηλώσεων. Διοργανώνονται και περιοδικές εκθέσεις, όπως και διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Οι κήποι του Ζάππειου με τα πλακόστρωτα δρομάκια ουσιαστικά αποτελούν μια συνέχεια του Εθνικού Κήπου.
Η είσοδος είναι δωρεάν και είναι εφικτή από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου.

Με αφετηρία τους Αγίους Ασώματους, τον μικρό Βυζαντινό ναό του 12ου αι. έξω από σταθμό του Θησείου μπορεί να ξεκινήσει ο περίπατος για το Μοναστηράκι είτε από την οδό Ερμού ή την Ανδριανού. Στην πλατεία Μοναστηρακίου είναι χαρακτηριστική η βυζαντινή εκκλησία της Παναγιάς Παντάνασσας (Βασίλισσας των Πάντων) που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, το μόνο που έχει απομείνει από το μεγάλο Μοναστήρι που υπήρχε στην περιοχή πριν πεντακόσια χρόνια. Η σταδιακή συρρίκνωση του, έδωσε το όνομα στη περιοχή Μικρό Μοναστήρι (Μοναστηράκι). Οι προσθήκες στην εκκλησία έγιναν το 1911. Στην πλατεία βρίσκεται και το τζαμί Τζισδαράκη κατασκευασμένο το 1759 που σήμερα λειτουργεί ως παράρτημα του Μουσείου Λαϊκής Τέχνης και φιλοξενεί κυρίως κεραμικά από τη Μικρά Ασία. 
Το Μοναστηράκι αποτελεί το διαφορετικό πρόσωπο της Αθήνας, όπου στους γύρω δρόμους συνυπάρχουν όλες οι ηλικίες με πλήθος τουριστών από όλο το κόσμο. Εστιατόρια, καφετέριες, μαγαζιά με σουβενίρ βρίσκονται έξω από το μετρό του τρένου. Ο σταθμός είναι κατασκευασμένος το 1895 πάνω στη κοίτη του αρχαίου ποταμού του Ηριδανού. Ο σταθμός είναι μια μικρή έκθεση αρχαίων ευρημάτων στο εσωτερικό του, τάφοι, συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης κτλ.  Street καλλιτέχνες και πλανόδιοι πωλητές δίνουν ένα εναλλακτικό πολιτιστικό ρυθμό στην πλατεία. Κατεβαίνοντας την οδό Ηφαίστου από τη πλατεία, ο επισκέπτης θα βρεθεί σε ένα μικρό, αλλά πολυσύχναστο δρόμο, αγαπημένο στέκι με ψαγμένα εναλλακτικά ρούχα, σανδάλια, κοσμήματα ακόμη και δισκάδικα. Καταλήγοντας στη πλατεία Αβησσυνίας  θα βρεθεί σε μια μεσοπολεμική ατμόσφαιρα άλλης εποχής με το παζάρι παλαιών αντικειμένων.

Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι ένα κενό ταφικό μνημείο για τους νεκρούς των πολέμων του έθνους που δεν ήταν δυνατόν να αναγνωριστούν. Το μνημείο των  αφάνων πεσόντων βρίσκεται στην κεντρική είσοδο του κτηρίου της Βουλής των Ελλήνων (τα Παλαιά Ανάκτορα) που φυλάσσεται τιμητικά από άνδρες της προεδρικής φρουράς, οι οποίοι είναι ντυμένοι με φουστανέλα και τσαρούχια, αμφίεση που παραπέμπει στους αγωνιστές της επανάστασης του 1821 (παραδοσιακή φορεσιά των Ελλήνων του 19ου αιώνα). Το σώμα των ευζώνων δημιούργησε ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας, ο Όθωνας, για προσωπική του φρουρά. Το κόκκινο φέσι συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στον αγώνα εναντίον των Τούρκων και τα μαύρα κρόσσια είναι τα δάκρυα που χυθήκαν. Η ιδέα ενός μνημείου για τους νεκρούς που δεν τάφησαν ονομαστικά ανάγεται στην Αρχαία Ελλάδα. Ο τοίχος του μνημείου έχει έναν οπλίτη σε ύπτια θέση με κράνος και ασπίδα εκεί καίει μόνιμα και το καντήλι με το ιερό φως από την Αγία Λαύρα, μοναστήρι που ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε την ελληνική επανάσταση. Εκείνο που αξίζει να δει ο επισκέπτης είναι και η αλλαγή φρουράς των ευζώνων που γίνεται κάθε μία ώρα, ειδικά κάθε Κυριακή στις 11 η τελετή αλλαγή φρουράς γίνεται με πιο ιδιαίτερη τελετουργία.
«Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» από τον Επιτάφιο του Περικλή (Θουκυδίδης), ένα ενδεικτικό επίγραμμα τοίχου γύρω από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Το Μητροπολιτικό Πάρκο Περιβαλλοντικών και Εκπαιδευτικών Δραστηριοτήτων και Ανάπτυξης Κοινωνικής Οικονομίας «Αντώνης Τρίτσης» βρίσκεται στο Ίλιο και συνορεύει με τον Δήμο Αγίων Αναργύρων-Καματερού. Θεωρείται το μεγαλύτερο πάρκο στην Αττική καθώς έχει έκταση περίπου 1.200 στρεμμάτων. Είναι ένας φυσικός παράδεισος που διαθέτει πράσινο, έξι τεχνητές λίμνες και ένα τεχνητό κανάλι που τις συνδέει και εξασφαλίζει τη συνεχή ροή του νερού. Τα Σαββατοκύριακα ο μέσος όρος επισκεπτών υπολογίζεται στους 15.000-16.000 και πολύ μεγαλύτερος σε περίοδο αργιών.

Απέναντι από την Ακρόπολη βρίσκεται ο λόφος Φιλοπάππου, στην αρχαιότητα λεγόταν λόφος Μουσών ονομασία που χρησιμοποιείται και σήμερα. Ο Μουσαίος ήταν ένας μυθικός ραψωδός που έψαλε εκεί τους ύμνους του. Το μνημείο πήρε το άνομα του  από τον  Ιούλιο Αντίοχο Φιλόπαππο που είχε ανακηρυχθεί Ύπατος στην Αθήνα (90 – 100 μΧ)και αναδείχθηκε σε σπουδαίο ευεργέτη της Αθήνας. Σήμερα σώζεται μόνο η βορειοανατολική πλευρά του Μαυσωλείου(ταφικό μνημείο με τη μορφή κτηρίου) του Φιλοπάππου, στην εξωτερική πλευρά της οποίας φέρεται φιλοτεχνημένη ανάγλυφα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του. Το κτίσιμο του μνημείου προσδιορίζεται χρονικά 114-116  η αρχιτεκτονική του ήταν περιπλοκή που υποδηλώνει ένα επιδεικτικό σκοπό ανέγερσης. Ο λόφος χρησιμοποιήθηκε στην επανάσταση του 1821 ως πυροβολείο. Σήμερα αποτελεί έναν ιδανικό περίπατο για τον κάτοικο της Αθήνας, αλλά και για το έθιμο του πετάγματος χαρταετού την Καθαρά Δευτέρα. Όλη αυτή η περιοχή προσφέρει μια πανοραμική θέα της πόλης. Σε όλη τη λοφογραμμή, από την κορυφή του ως την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τα θεμέλια του διατειχίσματος, που σχεδίαζαν να ανεγείρουν οι Αθηναίοι, μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.), περιορίζοντας το μήκος του ευρύτερου οχυρωματικού περιβόλου εξαιτίας της επέλασης των Μακεδόνων. Στο περιφερειακό δρόμο του Φιλοπάπου υπάρχουν είσοδοι και έξοδοι προς το μνημείο. Η κεντρική βρίσκεται στο τέλος της Αποστόλου Παύλου απέναντι από την είσοδο προς Ακρόπολη.

Στο τέλος της Αποστόλου Παύλου, στην κεντρική είσοδο για το λόφο του Φιλοπάππου αριστερά, απέναντι από ύψος της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, βρίσκεται ένα αρχαίο κτίριο που έχει επικρατήσει η άποψη πως εκεί ήταν ο τόπος φυλάκισης του αρχαίου φιλόσοφου Σωκράτη που κατηγορήθηκε στην αρχαιότητα για διαφθορά των χρηστών ηθών και των νέων και για ασέβεια στους θεούς της πόλης. Η φιλοσοφία του Σωκράτη σώζεται μέσω των καταγραφών του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, καθώς ο ίδιος δεν άφησε γραπτά. Σύμφωνα με τους πλατωνικούς διαλόγους του Κρίτωνα η περιγραφή της φυλακής ταιριάζει με το σωζόμενο κτήριο,. Η φυλακή διέθετε λουτρά και εγκαταστάσεις σε κοίλωμα του εδάφους και η θέση της ήταν όντως σε κεντρικό σημείο της πόλης για την εποχή. Ο Σωκράτης δεν είχε κάποια σχολή, δίδασκε σε διάφορα σημεία και δεν έπαιρνε χρήματα, ενώ συναναστρεφόταν με ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων. Ενώ είχε την δυνατότητα να δραπετεύσει από τη φυλακή με την βοήθεια των πιστών του φίλων και μαθητών, ο ίδιος προτίμησε να υπακούσει στους νόμους της πόλης του και να πιει το κώνειο- δηλητήριο της θανατικής του καταδίκης. Βασικό απόφθεγμά του «ἕν οἶδα, ὅτι οὐδέν οἶδα» (μτφ.: ένα γνωρίζω, πως δεν γνωρίζω τίποτα).

Ο Μητροπολιτικός ναός της πρωτεύουσας είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και κτίστηκε την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα (1840- 1860)μ.Χ.. Έκτοτε τελούνται τελετές σημαντικών προσώπων και κηδείες βασιλέων και πρωθυπουργών. Στο εσωτερικό του ναού, σε μαρμάρινη Λάρνακα που είναι έργο του Γιαννούλη Χαλεπά, φυλάσσεται το σκήνωμα του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε', καθώς και της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας. Αυτό που εντυπωσιάζει στην Πλατεία Μητροπόλεως είναι το βυζαντινό παρεκκλήσι (τέλη 12ου αι.) δίπλα στο Καθεδρικό ,της Παναγιάς Γοργοεπήκου ή του Αγίου Ελευθερίου, όπως ονομάστηκε μετά το 1863 με την έξωση του Όθωνα καθώς συνδέθηκε με την απελευθέρωση από Τούρκους. Στο παρεκκλήσι δεν συναντάται τοιχοδομία, αλλά μαρμάρινα σπαράγματα. Οι εξωτερικές των επιφανειών είναι αναπτυγμένες ανάγλυφες πλάκες διαφορετικών εποχών (αρχαϊκών, ρωμαϊκών, πρωτοχριστιανικών χρόνων). Ο ναός είναι ένα υπαίθριο μουσείο τέχνης της αρχαιότητας που συνδέει αρμονικά το αρχαίο ελληνικό στοιχείο με τη χριστιανική παράδοση. Σήμερα το παρεκκλήσι είναι επισκέψιμο και χρησιμοποιείται για την προσκύνηση σορών επίσημων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι χτίστηκε πάνω στον αρχαίο ναό της Ειλιθυίας, θέας προστάτιδας του τοκετού.

Ο «Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους» ιδρύθηκε το 1951 και βρίσκεται στο Χαϊδάρι, στις βόρειες πλαγιές του Όρους Αιγάλεω, 8 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας. Εκτείνεται από το Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο, μέχρι τη Μονή Δαφνίου και τα τουριστικά περίπτερα του Δήμου Χαϊδαρίου. Η κεντρική του είσοδος βρίσκεται στο τέλος της Ιεράς Οδού. Διαθέτει αρκετό πράσινο. Η δυτική του πλευρά προσελκύει πολύ κόσμο, χαρίζοντας στιγμές πνευματικής ηρεμίας και αναψυχής. Τα άτομα έρχονται σε επαφή με τη φύση και ανακαλύπτουν τη μαγεία της. Εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους χάρη στις ενημερωτικές πινακίδες που υπάρχουν και εκεί αναγράφονται όλα τα στοιχεία των φυτών που μπορούν να συναντήσουν. Τέλος στη φυτοθήκη του Κήπου υπάρχουν περίπου 19000 αποξηραμένα δείγματα φυτών, το μεγαλύτερο τμήμα των οποίων προέρχεται από περιοχές που τώρα θεωρούνται προστατευόμενες, επειδή έχουν ενταχθεί στο δίκτυο του προγράμματος ‘’NATURA 2000’’.

Το Κτήμα Συγγρού τοποθετείται σε μία περιοχή 950 στρεμμάτων, επάνω στα σύνορα των Δήμων Κηφισιάς, Αμαρουσίου και Μελισσίων. Η κύρια είσοδος βρίσκεται επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο ύψος του νοσοκομείου ΚΑΤ. Μετά το θάνατό της η Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου – Συγγρού, σύζυγος του Ανδρέα Συγγρού ήθελε το κτήμα να αξιοποιηθεί και να βοηθήσει στη «μόρφωση καλών γεωργών και κηπουρών». Το 1988, τη διαχείριση του ανέλαβε το Ινστιτούτο Γεωπονικών Επιστημών. Διαθέτει αρκετό πράσινο με κυρίαρχο το πεύκο και το κυπαρίσσι. Ο επισκέπτης κάνει τη βόλτα του περπατώντας ή κάνοντας ποδήλατο και έρχεται σε επαφή με τη φύση ανακαλύπτοντας τη μαγεία της. Στο Άλσος υπάρχουν και αθλητικές εγκαταστάσεις, ο ναός του Αγίου Ανδρέα, το Μουσείο Μελισσοκομείας, που φιλοξενεί μοναδικές κυψέλες από όλη την χώρα, οι κτιριακές εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών, της Εθνικής Σχολής Αναβρύτων, ένα μικρό αρχαίο θέατρο όπως και 2 γραφικές λίμνες με πάνω από 100 χρυσόψαρα διαφόρων ειδών και χρωματικών ποικιλιών.

Μόλις 6 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας - μια πόλη που συνδυάζει μοναδικά το αρχαίο με το σύγχρονο - η Μαρίνα Φλοίσβου προσφέρει στους πελάτες της εύκολη πρόσβαση σε πολλά πολιτιστικά δρώμενα και τρόπους ψυχαγωγίας που προσφέρει η πρωτεύουσα. Ο περιφερειακός της Αθήνας και το εκτενές και μοντέρνο δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών επιτρέπει εύκολη και άνετη μετάβαση στο Αρχαιολογικό Μουσείο, καθώς και περιηγήσεις στην Ακρόπολη, σε ιστορικά μέρη, μνημεία και μουσεία. Η Μαρίνα Φλοίσβου παρέχει μια ποικιλία δυνατοτήτων απόλαυσης και χαλάρωσης, ενώ οι φανατικοί της άθλησης μπορούν να χαρούν το τρέξιμο, το περπάτημα και την ποδηλασία σε ένα ήρεμο και φιλόξενο περιβάλλον. Τέλος, η Μαρίνα Φλοίσβου είναι η ιδανική αφετηρία για τους ταξιδιώτες που λατρεύουν τη θάλασσα και είναι έτοιμοι να εξερευνήσουν περισσότερα από 3,000 Ελληνικά νησιά, πολλά από τα οποία απέχουν ελάχιστα.
Πηγή: www.flisvosmarina.com

Στον πιο κοσμοπολίτικο προορισμό των νοτίων προαστίων έχει πάντα καλοκαίρι! Ο λόγος για τη Γλυφάδα, το διάσημο παραλιακό προάστιο που έχει συνδέσει το όνομά του με ήλιο, θάλασσα, shopping και έντονη νυχτερινή ζωή! Η φροντισμένη ακτογραμμή που περνάει δίπλα από τη λεωφόρο Ποσειδώνος και που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί αθηναϊκή ριβιέρα, οι πολυτελείς κατοικίες, τα εμπορικά καταστήματα, τα ακριβά sport αυτοκίνητα, τα νυχτερινά κέντρα και οι διάσημες πίστες αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά, του πιο μεγάλου δήμου των νοτίων προαστίων, μόλις 14χλμ. από το κέντρο της Αθήνας. Η περιοχή αναπτύσσεται από τη θάλασσα του Σαρωνικού και φτάνει μέχρι τις απολήξεις του Υμηττού, με τη λεωφόρο Βουλιαγμένης να αποτελεί σύνορο ανάμεσα σε Άνω και Κάτω Γλυφάδα. 
Στην αρχαιότητα, η περιοχή ονομαζόταν Αιξωνή, καθώς εδώ βρισκόταν σε αφθονία η αιξωνική τρίγλη (μπαρμπούνι). Η ονομασία «Γλυφάδα»  προέκυψε στους νεότερους χρόνους και συγκεκριμένα το 1920, όταν έγινε η πρώτη διάνοιξη πηγαδιού για τις ανάγκες της τότε ύδρευσης. Όπως αποδείχθηκε, το νερό του πηγαδιού δυστυχώς ήταν υφάλμυρο, δηλαδή γλυφό, εξ ου και «Γλυφάδα». Στις αρχές του 20ου αιώνα, ολόκληρη η παραλιακή έκταση ήταν πευκόφυτη και τελείως ακατοίκητη, όμως σταδιακά με την αύξηση των κατοίκων της Αθήνας και τους παραθεριστές του Φαλήρου, άρχισαν να λειτουργούν εδώ οι πρώτες κατασκηνώσεις και να αλλάζει η μορφή του οικιστικού ιστού. Η μεγάλη ανάπτυξη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, με την εγκατάσταση του διεθνούς αεροδρομίου στο Ελληνικό και την κατασκευή των έργων στην παραλιακή, που άλλαξαν ολοκληρωτικά την όψη της Γλυφάδας.  Τότε δημιουργήθηκαν μαρίνες μικρών σκαφών, αναψυκτήρια και πολλά κέντρα διασκέδασης που αποδίδονται στη γειτνίαση με την αμερικανική βάση του Ελληνικού, καθώς και το διάσημο Γκολφ της Γλυφάδας, σε έκταση άνω των 400 στρεμμάτων. Η Γλυφάδα διατηρεί την αίγλη και τη λάμψη της μέχρι και σήμερα, με δεκάδες επιλογές για αγορές, καφέ, φαγητό και ποτό, αποτελώντας δικαίως έναν από τους πιο hot προορισμούς των νοτίων προαστίων.

Η Λίμνη Βουλιαγμένης, στην καρδιά της Αθηναϊκής Ριβιέρας, αποτελεί τον κρυμμένο θησαυρό της Αττικής φύσης. Σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο παγκόσμιας εμβέλειας σας προσκαλεί να το γνωρίσετε. Τα υφάλμυρα νερά της λίμνης που ανανεώνονται συνεχώς, τόσο από τη θάλασσα όσο και από τις υπόγειες ιαματικές πηγές, υπόσχονται μια φυσική και μοναδική εμπειρία thermal spa.
Ο επιβλητικός βράχος, τα ιαματικά νερά, οι δαιδαλώδεις υποβρύχιες σήραγγες, η καταπράσινη βλάστηση δημιουργούν ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο. Η σημερινή της μορφή διαμορφώθηκε μετά από πτώση της οροφής του σπηλαίου η οποία διαβρώθηκε από την υψηλή θερμοκρασία του νερού που έτρεχε στο εσωτερικό του.
Η Λίμνη είναι ενταγμένη στον Εθνικό κατάλογο NATURA 2000 αλλά και ως Τόπος Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Εκεί όπου η γνωστή λίμνη τελειώνει ξεκινά ένα πολυδαίδαλο υποβρύχιο σπήλαιο το οποίο έχει εξερευνηθεί σε μήκος 3.123 μέτρων καθώς το τέρμα του δεν έχει ανακαλυφθεί. Ανάμεσα στις 14 σήραγγές του βρίσκεται και η μεγαλύτερη στον κόσμο με μήκος 800 μέτρα, ενώ η ανακάλυψη ενός τεράστιου σταλαγμίτη στο σπήλαιο δημιουργεί νέα δεδομένα στην έρευνα για το σχηματισμό της Μεσογείου.
Ο υδάτινος παράδεισος της Λίμνης Βουλιαγμένης στα καταπράσινα νερά του φιλοξενεί πληθώρα μοναδικών οργανισμών. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένα είδος θαλάσσιας ανεμώνης το Paranemonia Vouliagmeniensis αλλά και είδη σπόγγων και μαλακίων που μαρτυρούν την απόλυτη ισορροπία του οικοσυστήματος της λίμνης. Στον έμβιο κόσμο της συγκαταλέγονται και τα γνωστά ψαράκια Garra Rufa που προσφέρουν απολέπιση της επιδερμίδας.

Η λίμνη της Βουλιαγμένης λειτουργεί καθημερινά, από νωρίς το πρωί μέχρι τις 20.00 το απόγευμα. 
Από τις 20.00 έως τις 2.00 ο χώρος λειτουργεί για ποτό και φαγητό, χωρίς εισιτήριο. 
Το ημερήσιο εισιτήριο κοστίζει 8 ευρώ, 5 ευρώ για τους δημότες Βουλιαγμένης και 5 ευρώ για παιδιά από 5 έως 12 ετών. Παιδιά κάτω των 5 ετών δεν πληρώνουν εισιτήριο. 
Ξαπλώστρες, ομπρέλες και τραπεζάκια περιλαμβάνονται στην τιμή.
Πηγή: www.limnivouliagmenis.gr, in2life

Η μικρή συνοικία μεταξύ Μοναστηρακίου, Θησείου, Κεραμεικού και Μεταξουργείου ονομάζεται Ψυρρή. Ταβέρνες και καφενεία ανέκαθεν υπήρχαν στην περιοχή, πάντα με ένα χαρακτήρα αυθεντικό και λαϊκό και λίγο underground. Σήμερα το Ψυρρή διαθέτει αυτή την απλότητα και τη φιλοξενία του καθημερινού Έλληνα, μια χαμογελαστή συνοικία με στενά δρομάκια και μικρές καφετέριες σκορπισμένες να καλωσορίζουν τον επισκέπτη στην πρωινή του βόλτα. Το βραδάκι το Ψυρρή γίνεται πολύ ατμοσφαιρικό με μαγαζάκια, ελληνικές ταβέρνες, bars & clubs να φωτίζουν την περιοχή και την γεμίζουν ήχους και χρώματα. Όλο το σκηνικό δημιούργει μια κλασική, μοντέρνα industrial αισθητική και είναι ιδανικό μέρος για περίπατο διασκέδασης. Στη πλατεία Ηρώων, το κέντρο του Ψυρρή, διασταυρώνονται δυο κεντρικοί δρόμοι, η οδός Μιαούλη και η οδός Καραϊσκάκη, ονόματα γνωστών ηρώων της ελληνικής επανάστασης του 1821. Το Ψυρρή είναι μια όμορφη γραφική περιοχή που αναπολεί τον παλιό τρόπο ζωής και ξυπνάει νοσταλγία για εκείνα τα γραφικά ανεξίτηλα χρόνια της Αθήνας που πέρασε.

Ο Λυκαβηττός είναι ο πιο ψηλός λόφος της Αθήνας. Πρόκειται για ένα φυσικό μπαλκόνι ύψους 277μ. με θέα την Ακρόπολη και τον Σαρωνικό κόλπο, στους πρόποδες του οποίου βρίσκεται η  αριστοκρατική συνοικία Κολωνάκι. Στέκι της νεολαίας όλων των εποχών για περπάτημα με στάσεις στα σημεία της θέας. Η ανάβαση στο Λυκαβηττό  με τα πόδια μπορεί να ξεκινήσει από την πλατεία Δεξαμενής, πρώτη στάση στο γραφικό νησιωτικό εκκλησάκι του 15ου αι. των Αγίων Ισιδώρων κτισμένο το μισό της απόστασης στη καμπύλη του βράχου. Στην συνέχεια της ανάβασης, πριν φτάσει ο επισκέπτης στο τελικό προορισμό στο κατάλευκο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του λόφου, θα περάσει από το υπαίθριο  σύγχρονο θέατρο του Λυκαβηττού που κατασκευάστηκε το 1965 στη θέση ενός παλιού λατομείου. Έξω από το θέατρο υπάρχει υπαίθριο παρκινγκ για τη πρόσβαση με όχημα μέχρι αυτό το σημείο καθώς η συνέχεια της εξερεύνησης απαιτεί λίγη πεζοπορία. Η ετυμολογία της λέξης κρύβει πραγματικά μια μαγεία, λυκ= φως (απαρχαιωμένη λέξη), αβ= προσδιορισμός σημείου ορίζοντα: ανατολή και βορράς, ήττος= επίθετο που στα αρχαία δηλώνει κάτι το μικρό. 
 Η χωρητικότητα του θεάτρου αγγίζει τους 6000 θεατές (καθήμενους και όρθιους). Για τις ημέρες και ώρες που διοργανώνονται εκδηλώσεις, η πρόσβαση στο θέατρο είναι ελεύθερη για τους πεζούς και τα δίτροχα, ενώ η προσέγγιση με αυτοκίνητο στο πάρκινγκ του Θεάτρου θα επιτρέπεται μόνο σε ΑμεΑ, σε άτομα άνω των 60 ετών καθώς και στα ταξί για αποβίβαση ή επιβίβαση.
Η αφετηρία βρίσκεται στο τέρμα της οδού Πλουτάρχου, στην συμβολή της με την Αριστίππου, στο Κολωνάκι. (Κοντινότερος σταθμός Μετρό, ο Ευαγγελισμός). Το Τελεφερίκ λειτουργεί 365 μέρες το χρόνο από τις 9:00 π.μ. έως τις 2:30 π.μ. Τους χειμερινούς μήνες είναι πιθανή λήξη της λειτουργίας του νωρίτερα. Τα δρομολόγια εκτελούνται σύμφωνα με το πρόγραμμα ανά 30 λεπτά, αλλά τις ώρες αιχμής η συχνότητα μπορεί να φτάσει τα 10 λεπτά. Η τιμή του εισιτηρίου είναι 7 ευρώ.(Περιλαμβάνει ανάβαση και κατάβαση, και έκπτωση στο εστιατόριο του Λυκαβηττού).

Εδώ χτυπά η καρδιά της Αθήνας! Η Οδός Ερμού είναι ο πιο εμπορικός δρόμος της πρωτεύουσας και ταυτόχρονα ένας από τους πιο ακριβούς στην Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο. Δίκαια πήρε το όνομά της από τον αγγελιοφόρο των θεών και προστάτη του εμπορίου Ερμή, καθώς κατά μήκος της εκτείνονται πολυάριθμα καταστήματα, café και εστιατόρια. Πεζοδρομημένη στο μεγαλύτερο μέρος της, η οδός Ερμού ξεκινά ακριβώς απέναντι από την πλατεία Συντάγματος, για να κατηφορίσει προς το Μοναστηράκι και να καταλήξει στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο στο Θησείο και την Πλατεία Ασωμάτων. Αναπτύσσεται παράλληλα με την οδό Ηφαίστου, διαχωρίζοντας τις περιοχές της Πλάκας, του Ψυρρή και του Θησείου. Στο μέσον της περίπου, δεσπόζει ο Ναός της Παναγίας Καπνικαρέας, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκεται η Μητρόπολη των Αθηνών και λίγο παρακάτω η πολύβουη πλατεία Μοναστηρακίου και ο ομώνυμος σταθμός του μετρό. Μια από τις πιο αγαπημένες συνήθειες των Αθηναίων είναι ο περίπατος στον «ζωηρό» πεζόδρομο, για window shopping στις λαμπερές βιτρίνες, χάζι στους καλλιτέχνες του δρόμου ή για break στα γραφικά café. 

Η Διονυσίου Αεροπαγίτου είναι ο πιο όμορφος πεζόδρομος της Αθήνας. Πράσινο, Ακρόπολη και εντυπωσιακά κτήρια του αθηναϊκού μοντερνισμού συνθέτουν το σκηνικό. Απέναντι από τις στήλες του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Ανδριανού, καλωσορίζει τον επισκέπτη, το άγαλμα της Μελίνας Μερκούρης, της Ελληνίδας πολιτικού που αγωνίστηκε για την επιστροφή των μάρμαρων του Παρθενώνα. Άνθρωποι κάθε εθνικότητας και κάθε ηλικίας δίνουν ήχο και ζωντάνια στην Διονυσίου Αεροπαγίτου και στην οδό Μακρυγιάννη. Ο περίπατος καθώς συνεχίζει μετά το Μουσείο Ακρόπολης δεξιά βρίσκεται η είσοδος για το αρχαίο θέατρο του Διονύσου και παρακάτω το Θέατρο Ηρώδου του Αττικού, επισκέψιμο μόνο κατά τη διάρκεια παραστάσεων υπό τη σκιά του Παρθενώνα. Παρακάτω, δεξιά είναι ο δρόμος προς την Ακρόπολη και αριστερά ο δρόμος προς Φιλοπάππου. Ο αρχαιολογικός περίπατος συνεχίζει προς το Θησείο εκεί που τελειώνει η οδός Αποστόλου Παύλου. Πλανόδιοι μικροπωλητές με χειροποίητες δημιουργίες πλαισιώνουν την διαδρομή, όπως και μουσικοί και street arts που εμπνέονται από το αθηναϊκό τοπίο και διασκεδάζουν τον επισκέπτη. Τα πλακόστρωτα του Πικιώνη (νεότερος αρχιτέκτονας) που διαμορφώνουν τον περίπατο γύρω από τον ιερό βράχο είναι ένα έργο τέχνης της σύγχρονης Αθήνας.

Κατεβαίνοντας το δρόμο της Ερμού από το σταθμό του Θησείου, στο πεζόδρομο που βρίσκεται και η είσοδος του αρχαιολογικού χώρου Κεραμεικού, ο επισκέπτης θα εντοπίσει τις ψηλές καμινάδες εργοστασίου. Στον βραδινό περίπατο τα φουγάρα αυτά είναι επιμελώς φωτισμένα και προκαλούν ενδιαφέρον. Εκεί βρίσκεται το Γκάζι είναι μια μικρή συνοικία της Αθήνας που αναπτύχθηκε γύρω από το Γκαζοχώρι. Το Γκαζοχώρι ήταν χώρος εγκαταστάσεων ενός εργοστασίου φωταερίου που κατασκευάστηκε το 1857 για το φωτισμό των δημόσιων δρόμων. Το 1984 έκλεισε οριστικά αφήνοντας για χρόνια την μυρωδιά του αερίου στην περιοχή. Το Γκαζοχώρι σήμερα λέγεται Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων. Πρόκειται για ένα ελεύθερο στην πρόσβαση πολυχώρο σε περίπτωση που δεν γίνεται κάποιο ειδικό  event, έκθεση ή συναυλία. Διαθέτει καφετέριες και μοντέρνες παιδικές χαρές, υπάρχει πωλητήριο και είναι εφικτή κατά την διάρκεια της ημέρας η ξενάγηση στις παλιές εγκαταστάσεις του εργοστασίου (λειτουργεί και ένα μικρό Μουσείο Φωταερίου). Η περιοχή έχει αποκτήσει το ύφος ενός βιομηχανοποιημένου οικισμού με τα μοντέρνα οικήματα να συνυπάρχουν με μικρές παλιές οικίες. Η τέχνη του graffiti στους δρόμους γύρω από το μέτρο του Γκαζιού (Στάση Κεραμεικός) δημιουργεί ένα σύμπλεγμα εικαστικών, εφαρμοσμένων τεχνών που μετατρέπουν την περιοχή του Γκαζιού σε ένα σύγχρονο μικρό εικαστικό πάρκο με χάλαρα ήσυχα πρωινά και με ξέφρενη βραδινή διασκέδαση που ξεκινάει από τα νυκτερινά μαγαζιά της ιεράς οδού και απλώνεται στη γύρω περιοχή του Κεραμεικού και Γκαζιού.

Το Κολωνάκι θεωρείται η αριστοκρατική συνοικία της Αθήνας, πήρε το όνομά της από ένα ρωμαϊκό κίονα που ήταν στην Πλατεία Φιλικής Εταιρείας. Η θέση της συνοικίας ήταν κοντά στα Ανάκτορα και συγκέντρωνε πάντα εύπορους κατοίκους. Σήμερα ο μεγαλοαστικός αέρας της συνοικίας αναδεικνύεται στους δρόμους, στα μαγαζιά και στα καταστήματα. Εταιρίες, γραφεία, μαγαζιά με αισθητική και στυλ, luxury brand ενδυμάτων και παπουτσιών βρίσκονται σε όλη την περιοχή. Γνωστοί γιατροί και επιχειρηματίες επιλέγουν το Κολωνάκι για τα γραφεία τους όπως και διανοούμενοι, άνθρωποι της τέχνης έλκονται στην περιοχή.  Γύρω από την πλατεία ξεκινούν οι δρόμοι διασκέδασης, στην οδό Σκουφά και στην οδό  Χάριτος  πολυτελή εστιατόρια, μπαράκια ανάμεσα σε γκαλερί έργων τέχνης και butiks ρούχων επώνυμων σχεδιαστών. Το βράδυ, το Κολωνάκι είναι φωτεινό, γεμάτο αίγλη και αρχοντικό αέρα. Στην αίγλη του Κολωνακίου συμπεριλαμβάνονται τα μουσεία τέχνης που διαθέτει, αλλά και η πλατεία Δεξαμενής στους πρόποδες του Λυκαβηττού που αποτελεί στέκι των Αθηναίων. Αρχοντικές κατοικίες, κτήρια που είναι πρεσβείες κρατών με εκλεπτυσμό και μοντερνισμό, αλλά και πιο σύγχρονες πολυκατοικίες συνυπάρχουν στο πιο elegant οικισμό της Αθήνας.

Μια διαφορετική εξόρμηση αποτελεί η βόλτα  στον Πειραιά, όπου τείνει να αποτελέσει τα τελευταία χρόνια διεθνές εφοπλιστικό και ναυτιλιακό κέντρο. Η πρόσβαση στο Πειραιά γίνεται με όλα τα μέσα συγκοινωνίας. Η πλατεία Κοραή είναι το κέντρο του Πειραιά πλαισιωμένη από το Δημοτικό θέατρο, κτήριο νεοκλασικού ρυθμού αναπαλαιωμένο. Γύρω από την πλατεία Κοραή, βρίσκεται το εμπορικό κέντρο του Πειραιά, καταστήματα, καφετέριες και εστιατόρια αποτελούν μια πολυκοσμική πλατεία με σύγχρονη ιστορία, σχετικά κοντά στις πύλες αναχώρησης των πλοίων.
Η Πειραϊκή Χερσόνησος διαθέτει το λιμάνι Ζέας (Πασαλιμάνι) με την Μαρίνα Ζέας στην ανατολική ακτή της χερσονήσου. Η κίνηση μέσα στην Μαρίνα και στον γύρω χώρο είναι αυξημένη χάρη στα πολλά καταστήματα που διαθέτει. Στα λεγόμενα βράχια της Πειραϊκής ξεκινάει ο δρόμος «ακτή Θεμιστοκλέους» που πριν το Πασαλιμάνι υπάρχει η παραλία Φρεαττύδα και το Ναυτικό μουσείο της Ελλάδας. Μεταξύ Μικρολίμανου και του λιμανιού Ζέας βρίσκεται η παραλία Βοτσαλάκια. 
Το Μικρολίμανο είναι μια όμορφη περιοχή κοντά στο κέντρο για μια χαλαρή βόλτα, ήσυχη ατμόσφαιρα που αρέσει πολύ στα παιδιά. Ο λόφος της Καστέλας, περιοχή με τα αρχοντικά του Πειραιά, καταλήγει στο Μικρολίμανο μέσω της Ακτής Κουμουνδούρου. Ιδιαίτερα τα βράδια, η Ακτή Δηλαβέρη (αλλιώς το Μικρολίμανο) συγκεντρώνει κόσμο κάθε ηλικίας. Ο Λιμένας Μουνιχίας (αρχαία ονομασία που δεν επικράτησε) έχει πλήθος επιλογών για όλα τα γούστα μέχρι και το θέατρο Δελφινάριο για επιθεωρήσεις. Το Μικρολίμανο έχει μια ζωγραφιστή νησιώτική εικόνα με σπίτια αμφιθεατρικά χτισμένα στο λόφο, με σκάφη αγκυροβολημένα που την ώρα του δειλινού μοιάζουν όλα αυτά με θεατρικό σκηνικό του ζωγράφου Τσαρούχη, πειραιώτη ζωγράφου λάτρη του Μικρολίμανου.

Ο Μαραθώνας είναι ξακουστός για την περιβόητη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 490 π.Χ. Η νίκη των Ελλήνων σηματοδότησε μια νέα εποχή πολιτισμού και εξέλιξη της κοινωνίας.  Σήμερα ο Μαραθώνας έχει μεγάλη σπουδαιότητα για την πρωτεύουσα καθώς η τεχνητή λίμνη με τα αποθέματα νερού είναι η βασική ύδρευση της Αθήνας. Η προσέγγιση  στο φράγμα του Μαραθώνα είναι πιο εύκολη από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, βγαίνοντας στην έξοδο «Άγιος Στέφανος» και σε μερικά χιλιόμετρα ξεκινάει η Λεωφόρος Μαραθώνος που ουσιαστικά με την συνεχεία της Μεσογείων οδηγεί στο κέντρο της Αθήνας. Κοντά στο φράγμα του Μαραθώνα υπάρχουν ωραία σημεία για περπάτημα, μονοπάτια με πανοραμική θέα της λίμνης, αναδεικνύοντας την δύναμη της ανθρώπινης παρουσίας στη φύση. Το φράγμα της λίμνης έχει 54 μ. ύψος και μήκος 285 μ., είναι επενδυμένο με ολόλευκο πεντελικό μάρμαρο, όπως και ο Παρθενώνας, και κατασκευάστηκε το 1931 από την αμερικάνικη εταιρία OULEN. Μέχρι τότε η Αθήνα εξυπηρετούταν από το Αδριάνειο υδραγωγείο του 140 μ. Χ.. Στη βάση του φράγματος υπάρχει και ένα πιστό αντίγραφο αρχαιοελληνικού ναού ‘Του θησαυρού των Αθηναίων’, που οι Αθηναίοι τον είχαν κατασκευάσει στους Δελφούς ως ανάθημα για τη νίκη των Περσών στον Μαραθώνα. Η περιοχή του Μαραθώνα επεκτείνεται μέχρι το εθνικό πάρκο πρασίνου και την θάλασσα. Η αμμώδης παραλία «Σχοινιάς» εκτείνεται σε μεγάλο μήκος με πολλές καφετερίες. Επίσης οι υπόλοιπες παραλίες του Μαραθώνα ιδανικές για κολύμπι είναι δίπλα στις ταβέρνες στην προέκταση του παραθαλάσσιου οικισμού.

Η πίσω αυλή της Αθήνας δεν είναι άλλη από την έκταση του πάρκου που βρίσκεται στην Ακαδημία Πλάτωνος μία είσοδος είναι στην οδό Κρατύλου. Πριν 2500 χρόνια ιδρύθηκε στον Ελαιώνα η πρώτη πανεπιστημιακή σχολή στον κόσμο που έφερε στην Ευρώπη τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, η περίφημη Σχολή του Πλάτωνα που μαθήτευσαν σπουδαίοι φιλόσοφοι ο Αριστοτέλης, ο Εύδοξος (Ακαδημία του Πλάτωνα). Πρώτος οικιστής ήρωας της περιοχής ήταν ο Ακάδημος. Η Σχολή ιδρύθηκε το 387πΧ και μετρούσε 1000 χρόνια λειτουργείας έως το 529 μΧ, καθώς με ένα διάταγμα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού έκλεισαν όλα τα εκπαιδευτικά κέντρα της Αθήνας που σήμανε και το τέλος του αρχαίου κόσμου. Ο Πλάτωνας επέλεξε την συγκεκριμένη τοποθεσία για τη σχολή του με πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον. Η διαδρομή προς την Ακαδημία ξεκινούσε από τον Κεραμικό (Δίπυλον κύρια πύλη της αρχαίας Αθήνας), ίχνη της αρχαίας διαδρομής υπάρχουν στην οδό Πλαταίων, Πλάτωνος και Σαλαμίνος. Στα αρχαιολογικά ερείπια της Ακαδημίας περιλαμβάνεται και ένα από τα τρία γυμνάσια των Αθηνών. Επίσης, στη περιοχή υπήρχαν ιερά και διάφοροι βωμοί θεών (του Δία, του Έρωτα του  Ηφαίστου). Το σχέδιο πόλεως για την Ακαδημία Πλάτωνος, τα επόμενα χρόνια, είναι να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Μουσείο για την πόλη της Αθήνας που θα συνυπάρχει με τη γειτονιά και το περιβάλλον.
Το ψηφιακό μουσείο  ακαδημίας Πλάτωνος προετοιμάζει τον επισκέπτη για την γνωριμία του με το έργο του Πλάτωνα με τη χρήση σύγχρονης τεχνολογίας.
Ώρες Λειτουργίας
Δευτέρα ΚΛΕΙΣΤΑ
Τρίτη-Σάββατο 9:00 - 16:00.
Κυριακή 10.00 - 14.00

Σήμα κατατεθέν για το Μοναστηράκι και προορισμός για κάθε συλλέκτη, λάτρη της γοητείας του φθαρμένου ή νοσταλγό του παλιού. Η πλατεία Αβησσυνίας, μεταξύ των οδών Ερμού, Ηφαίστου και Αγίου Φιλίππου στο κέντρο του Μοναστηρακίου, μπορεί να παρομοιαστεί με ένα σύγχρονο χωνευτήρι λαών, πολιτισμών και θρησκειών, που πλαισιώνεται από μνημεία της αρχαίας Αθήνας (βλ. Αρχαία Αγορά, Βιβλιοθήκη Αδριανού, τζαμί Τσισδαράκη). 
Αν έχει τη φήμη μιας από τις πιο γνωστές πλατείες του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, την οφείλει στο μεγάλο παζάρι μεταχειρισμένων ειδών που γίνεται εδώ κάθε Κυριακή. Μικροπωλητές, πάγκοι με λογής-λογής αντικείμενα, όπως έπιπλα, βιβλία, δίσκους βινυλίου, ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα, συλλέκτες σε αναζήτηση μικρών θησαυρών, εντυπωσιασμένοι τουρίστες και περαστικοί που χαζεύουν,  συνθέτουν ένα πολύχρωμο παζλ με γοητεία άλλων εποχών. 
Το λεγόμενο «Γιουσουρούμ», όπως είναι γνωστό το ιστορικότερο δημοπρατήριο της Αθήνας φιλοξενείται στην πλατεία Αβησσυνίας από το 1910. Η ονομασία λέγεται ότι δόθηκε ως φόρος τιμής στον Εβραίο παλαιοπώλη Νώε Γιουσουρούμ, ο οποίος έφτασε από τη Σμύρνη το 1863 και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Μοναστηράκι, κερδίζοντας την αγάπη και την αποδοχή όλων των Αθηναίων. Ωστόσο η διαμόρφωση της πλατείας χρονολογείται στο 1860 και η ονομασία της λέγεται ότι προέκυψε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν ο τότε φιλέλληνας αντιβασιλέας της Αβησσυνίας (το παλιό όνομα της Αιθιοπίας) και μετέπειτα αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ απέστειλε μεγάλη οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα για τους πρόσφυγες του 1922. Ήδη από τότε, πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν στο υπαίθριο παζάρι της πλατείας, για αγοραπωλησίες ζώων, τροφίμων, εργαλείων και παλιών αντικειμένων, μια παράδοση που έφτασε ως τις μέρες μας και ισοδυναμεί με μοναδική εμπειρία αγορών!
Ξεκινήστε την περιήγησή σας στην πλατεία Αβησσυνίας από την οδό Ηφαίστου (δίπλα ακριβώς στην έξοδο του μετρό στο σταθμό Μοναστηράκι), όπου βρίσκεται η είσοδος για το δημοπρατήριο της Αθήνας (Flea Market). Σημειώστε ότι δίπλα στην υπαίθρια αγορά παλαιοπωλών υπάρχουν café, εναλλακτικά μπαράκια και μεζεδοπωλεία, για να γράψετε τον πιο ωραίο επίλογο μετά τη βόλτα στο παλαιότερο παζάρι της Αθήνας.

Σημείο αναφοράς της παλαιάς Αθήνας! Από τις πιο εντυπωσιακές και κεντρικές πλατείες της πόλης, η Πλατεία Κοτζιά βρίσκεται επί της οδού Αθηνάς, απέναντι από το Παλαιό Δημαρχείο. Η περιοχή αρχικά ονομάστηκε Πλατεία Λουδοβίκου, ως φόρος τιμής στον πατέρα του Όθωνα, ωστόσο επικράτησαν και άλλες ονομασίες, όπως πλατεία Λαού, Δημαρχείου, Ταχυδρομείου. Μεταπολεμικά, την είπαν Πλατεία Κοτζιά από το δήμαρχο Αθηναίων Κωνσταντίνο Κοτζιά, ενώ το 1977 μετονομάστηκε σε Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως. Την περιβάλλουν σπουδαία ιστορικά κτήρια, όπως το κεντρικό κτήριο της Εθνικής Τράπεζας του 19ου αιώνα, το εντυπωσιακό μέγαρο Μελά του 1874, έργο του διάσημου Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ, καθώς και κτήρια δημόσιων υπηρεσιών. Πάνω ακριβώς στην πλατεία υπάρχει επίσης, σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει τμήμα της περίφημης Αχαρνικής Οδού, αθηναϊκούς τάφους και εργαστήρια κεραμικής. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι ιστορικοί δρόμοι Αιόλου και Σοφοκλέους, με το παλιό κτήριο του Χρηματιστηρίου Αθηνών, αλλά και η Βαρβάκειος Αγορά. Όσοι λατρεύουν τα βιβλία πρέπει να γνωρίζουν ότι εδώ φιλοξενείται και το ετήσιο Παζάρι Βιβλίου, με χιλιάδες τίτλους για το αναγνωστικό κοινό.

Τα Τουρκοβούνια είναι η υψηλότερη και πιο γνωστή λοφοσειρά της Αττικής. Πήρε το όνομα από την ύπαρξη του τούρκικου νεκροταφείου στην περιοχή και από το γεγονός ότι είχε στρατοπεδεύσει ο στρατός του Τούρκου Πασά Ομάρ, πριν την απελευθέρωση της Αθήνας. Παλαιότερα δόθηκαν διάφορες ονομασίες στην περιοχή όπως Αγχεσμός και Λυκοβούνια. Στην περιοχή βρίσκεται το Αττικό άλσος, το Κέντρο Νεότητας του Γαλατσίου και η μονή με την εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Στις πλαγιές τους εντοπίζεται το Πολύγωνο και το το Πανόραμα Γαλατσίου. Την περίοδο 1937-1976 λειτουργούσε λατομείο καταστρέφοντας την ομορφιά του τοπίου. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν εγκαταλελειμμένα κτήρια, τσιμεντένιες δομές και απορρίμματα. Γι’αυτό η περιοχή λέγεται και Νταμάρια.

To Μητροπολιτικό Πάρκο στο Γουδή βρίσκεται σε μια περιοχή 965 στρεμμάτων, στα όρια των δήμων Αθηναίων, Ζωγράφου και Παπάγου, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης μεταξύ των λεωφόρων Μεσογείων, Κατεχάκη και Κηφισίας. Στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης ανήκουν 550 στρέμματα. Παλαιότερα υπήρχε εκεί το Στρατόπεδο «Γουδί» όπως και το Φθισιατρείο «ΣΩΤΗΡΙΑ». Στις μέρες μας θεωρείται το καλύτερο μέρος αναψυχής ειδικά για τους κατοίκους της Αθήνας. Διαθέτει πράσινο και δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να έρθει σε επαφή με τη φύση. Τέλος περιλαμβάνει παιδική χαρά με ξύλινες κατασκευές, χώρους αθλητικών εγκαταστάσεων καθώς κι αναψυκτήριο.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

Ακρόπολη

Ωδείο Ηρώδου του Αττικού

Ρωμαϊκή Αγορά

Ναός του Ολυμπίου Διός

Ναός Ηφαίστου

Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο

Θέατρο Διονύσου

Ναός Αθηνάς Νίκης

Αναφιώτικα

Πύλη Αδριανού

Πλατεία Συντάγματος

Καλλιμάρμαρο - Παναθηναϊκό Στάδιο

Μνημείο του Λυσικράτη

Εθνικός Κήπος - Ζάππειο

Μοναστηράκι

Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη και Αλλαγή Φρουράς

Πάρκο Τρίτση

Μνημείο Φιλοπάππου

Η Φυλακή του Σωκράτη

Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Βοτανικός Κήπος

Κτήμα Συγγρού

Μαρίνα Φλοίσβου

Γλυφάδα

Λίμνη Βουλιαγμένης

Ψυρρή

Λόφος Φιλοπάππου

Λυκαβηττός

Οδός Ερμού

Διονυσίου Αρεοπαγίτου

Γκάζι

Κολωνάκι

Πειραιάς - Μικρολίμανο

Λίμνη Μαραθώνα

Ακαδημία Πλάτωνος

Πλατεία Αβησσυνίας

Πλατεία Κοτζιά

Τουρκοβούνια

Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή